Główny Migrena

Schizofrenia dziecięca: pierwsze wczesne objawy

Schizofrenia jest chorobą psychiczną o przewlekłym przebiegu. Inna nazwa to schizis, co dosłownie oznacza „podział”. Schizis jest zaburzeniem wolicjonalnej, emocjonalnej i mentalnej aktywności, w wyniku której osoba traci osobowość, przestaje rozróżniać fikcję od prawdy.

Szczytowe występowanie występuje w okresie dojrzewania, chociaż występuje wśród młodych ludzi. Schizofrenia we wczesnym dzieciństwie opiera się na dolegliwościach i subiektywnej ocenie stanu zdrowia pacjenta przez lekarza, zwykle po 7 roku życia. Podobna diagnoza sprzed 7 lat nie jest uzasadniona bez wyraźnego obrazu klinicznego, ponieważ dzieci mają fantazje, a odróżnienie od innej patologii schizofrenii jest niezwykle trudne..

Schizofrenia u dzieci i młodzieży niestety nie jest rzadkością. Jednak jego diagnoza jest znacznie skomplikowana ze względu na podobieństwo do innych chorób sfery mentalnej, aw niektórych przypadkach z banalną restrukturyzacją hormonalną w okresie dojrzewania. U dzieci w wieku poniżej 14 lat diagnoza zostaje postawiona tylko w 2% przypadków, ale nie oznacza to niskiej częstości, większość dorosłych po prostu nie zwraca uwagi na zmianę charakteru swojego dziecka, a zatem nie prowadzi go do odpowiedniego lekarza. Schizofrenia w dzieciństwie jest dużym problemem nie tylko dla dziecka, ale także dla całego społeczeństwa. Im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym korzystniejsze jest rokowanie choroby..

Powody

Nadal nie jest całkowicie jasne, co tak naprawdę powoduje schizofrenię. W większości przypadków osoby ze schizą miały dziedziczne predyspozycje. Jednak niektórzy ludzie nie mieli takich predyspozycji. Mimo to istnieje kilka głównych teorii, które w pewnym stopniu mogą przyczyniać się do rozwoju schizofrenii:

  • Wiodącą teorią jest dziedziczność. Od dawna zauważono, że w 70–90% przypadków bliźniaki jednozębne z co najmniej jednym rodzicem ze schizofrenią stają się predysponowane do choroby. Teoria ta jednak podaje w wątpliwość pojedyncze przypadki „czystego” rodowodu. Stąd powstają dwie opcje, albo genealogia tych ludzi nie była tak dokładnie przestudiowana, albo ta teoria ma swoje miejsce, ale sama nie wystarczy do rozwoju choroby;
  • Naprężenie. Silny szok emocjonalny wyzwala kaskadę reakcji chemicznych prowadzących do rozwoju schizofrenii. Czy jednak reakcje te mogą zachodzić w zdrowym mózgu lub występują tylko u osób predysponowanych do tego? Mamy nadzieję, że w najbliższej przyszłości lekarze wydadzą werdykt na ten temat;
  • Funkcje edukacji. Wielokrotnie zauważano, że w rodzinach, w których rodzice nie monitorują swojego dziecka, nie okazują mu należytej opieki i miłości, dorastają dzieci z poważnymi zaburzeniami psychicznymi;
  • Pokwitanie. Zmiana tła hormonalnego, wydostanie się spod opieki rodziców, początek niezależnego życia - wszystko to jest idealną glebą do powstawania zaburzeń psychicznych. Schizofrenia u nastolatków jest uważana za najczęstszą formę schizi i szkoda, że ​​rodzice i lekarze ją pomijają, uznając kaprysy dziecka za coś normalnego.

Formularze

Schizofrenia ma wiele postaci, z których niektóre można łatwo pomylić:

  • Prosta (powolna) schizofrenia. Cecha jest stopniowym początkiem, zwykle w wieku 12-14 lat, i może powoli postępować przez całe życie. Pacjenci się zamykają, dwoistość osądów, rosnąca apatia i nienawiść do innych. Charakteryzuje się „nienawiścią rodzinną” - agresją wobec rodziców. Powiedz mi teraz, czy to jest jak schizofrenia lub nastoletni maksymalizm i zmiany hormonalne? Halucynacje i urojenia mogą być nieco wyrażone;
  • Paranoidalny. Wiodącym objawem są złudzenia prześladowań, a czasem złudzenia zazdrości. Omamy słuchowe są częste, rzadziej wzrokowe. Głosy mogą być neutralne lub pełne przemocy;
  • Hebefrenik - młoda schizofrenia. Szczyt zachorowań występuje u dzieci w wieku 14–16 lat, u nastolatków obserwuje się zmianę wieku, zmianę zachowania, niezdolność do wykonywania codziennych czynności, agresywność, myślenie podarte w mowie, halucynacje słuchowe;
  • Katatoniczny. Wyraża się to apatią, otępieniem, stwardnieniem w jednej pozie, często występują halucynacje. Po otępieniu dochodzi do podniecenia niekontrolowanym kopiowaniem wypowiedzi, ruchów, mimiki, gestów innych ludzi;
  • Niezróżnicowany. Mieszana forma, która nie ma wyraźnych objawów;
  • Depresja po schizofrenii - po wystąpieniu u osoby schizofrenii rozpoczyna się zespół depresyjny, którego objawy są najważniejsze. Jak wiadomo, przy depresji możliwe są również halucynacje i urojenia;
  • Pozostały. Objawy schizofrenii są zamazane, ale emocjonalny chłód i otępienie pozostają..

Opcje rozwoju choroby

W zależności od objawów klinicznych rozróżnia się następujące opcje rozwoju choroby:

  • Apato-abuliczny. Przejawia się w postaci całkowitego braku jakichkolwiek motywów, motywacji, zainteresowań. Zachowanie staje się monotonne, monotonne. Człowiek nie dąży do niczego, staje się zamknięty i apatyczny - wyraźne są objawy negatywne;
  • Paranoidalny. W przeciwieństwie do apato-abuliki w tym przypadku przeważają pozytywne objawy. Pacjent zachwyca się, słyszy głosy, w niektórych przypadkach widzi obrazy. Narasta podejrzenie, nieufność wobec innych, człowiek staje się skryty;
  • Psychopatyczny. Delirium i negatywność są znikome lub zupełnie nieobecne. Na pierwszy plan wysuwa się egocentryzm, okrucieństwo, skłonności dyktatorskie;
  • Pseudo-organiczne. Z reguły większość przypadków schizofrenii prędzej czy później przechodzi w wariant pseudo-organiczny. Jest to przejaw schizi, zdolności umysłowych, inteligencji, zmniejszenia pamięci, upośledzenia aktywności umysłowej.

Pływ

Przebieg schizofrenii może być:

  • stale postępujący. Obraz kliniczny w tym przypadku osiąga maksimum i jest trudny do leczenia. Objawy produkcyjne po zażyciu leków przeciwpsychotycznych są nieco wygładzone, majaczenie i halucynacje stają się mniej wyraźne. Ale rośnie negatywność - emocjonalny chłód i tępota;
  • napadowo-progresywny. W tym wariancie kursu możliwe jest osiągnięcie długoterminowej remisji, nadal zachodzi zmiana osobowości, ale znacznie wolniej niż w przypadku ciągle postępującego wariantu.

Objawy schizofrenii u dzieci poniżej 7 lat

Jak wspomniano wcześniej, diagnozowanie schizofrenii u małych dzieci jest bardzo trudne. Można to ocenić tylko pośrednio, ponieważ rozwój każdego dziecka jest inny, niektóre dzieci mówią słabo do 3-4 lat, więc nie mogą mówić o tym, co ich martwi. Schizofrenię można założyć, jeśli dziecko nie zwraca uwagi na rodziców, ale koncentruje się na „czymś”, rozmawia z nim lub wykazuje jakiekolwiek emocje związane z tym przedmiotem. Takie dzieci są letargiczne, letargiczne, źle jedzą i bawią się. Z rówieśnikami źle zbiegają się, próbując komunikować się ze starszymi dziećmi.

Objawy schizofrenii u dzieci mają niewyraźną twarz z normalnym rozwojem dziecka, z jego indywidualnymi cechami. Dlatego powinno być niepokojące, że dziecko może bawić się ze sobą przez długi czas, stale wykonywać te same czynności (na przykład montować konstruktora na kilka godzin). Takie dzieci są bardzo pobudliwe, wrażliwe, łatwo obrażają się, ale jednocześnie powolne i szybkie, mają słabo rozwinięte zdolności motoryczne. Objawy nasilają się z wiekiem. Nie oczekuj, że dziecko powie ci o „nieistniejącym przyjacielu”, elementarna obserwacja dziecka może ujawnić patologię. Jeśli często zawiesza się na miejscu podczas gry, śmiechu lub płaczu bez powodu, jest to przynajmniej profil neurologiczny. Zanikanie w miejscu może być objawem padaczki, więc najpierw skonsultuj się z neurologiem, a dopiero potem idź na spotkanie z psychiatrą.

Oznaki schizofrenii u dzieci i młodzieży szkolnej

Objawy schizofrenii u nastolatka są bardziej specyficzne niż u małych dzieci. Dziecko staje się apatyczne, agresywne, wycofuje się, przestaje komunikować się z otaczającymi go ludźmi i utrzymuje kontakty tylko z pojedynczymi osobami. Często występuje mistycyzm, dziecko „uderza” w filozofię, nauki religijne, wszędzie zaczyna szukać podwójnego znaczenia.

Objawy schizofrenii u nastolatków mogą być niewyraźne i można je wyrazić dość wyraźnie. W przypadku powolnej schizofrenii osoba może nawet nie dowiedzieć się o swojej przewlekłej chorobie, nawet w starszym wieku. W końcu na spotkaniu z psychologiem lub neurologiem, kiedy skarżysz się na krótkotrwałe halucynacje, natychmiast poczujesz nerwicę. Wiesz, halucynacje występują również w chronicznym zmęczeniu. Jednym z głównych aspektów schizofrenii jest ambiwalencja myślenia. Nastolatek „jest rozdarty na pół”, doświadcza przeciwnych odczuć wobec tego samego przedmiotu. Niezwykłe myślenie, uderzający jest rezonans. Jeśli poprosisz nastolatka o opisanie przedmiotu, użyje on więcej z partycypacyjnych lub partycypacyjnych rewolucji, a nie będzie mówić bezpośrednio. Na przykład krzesło jest przedmiotem, na którym siedzą (większość ludzi odpowie w ten sposób). Nastolatek ze schizofrenią zauważy, co następuje: „Krzesło to przedmiot, który ma cztery nogi, oparcie, może być drewniany lub metalowy, potrzebujemy go do siedzenia”.

W przypadku postaci katatonicznej wiodącym objawem będzie otępienie, które może trwać godziny, a nawet dni. Następnie dziecko staje się wzburzone, agresywne, może zranić siebie i innych. W przypadku tej formy schizofrenii diagnoza jest z reguły prosta.

Dziecko ze schizofrenią ma abstrakcyjne myślenie, które pozwala mu aktywnie angażować się w kreatywność, pisać wiersze lub rysować. Wielu kreatywnych ludzi miało takie lub inne zaburzenie psychiczne: rosyjski pisarz N.V. Gogol był schizofrenikiem, ale nie przeszkodziło mu to stać się wybitną postacią XIX wieku. Lovecraft G.F. napisał wiele książek z fantastyczną treścią. Po wielokrotnej analizie jego dzieł zdiagnozowano u niego również „schizofrenię”.

Jest wiele takich przykładów; geniuszowi towarzyszy szaleństwo.

Funkcje diagnostyczne

Schizofrenia u nastolatków może maskować się jako nerwica, dwubiegunowe zaburzenie osobowości, depresja i wiele innych patologii psychicznych. Rozpoznanie schizofrenii jest subiektywnym wnioskiem psychiatry. Wcześniej wszystkie zaburzenia psychiczne, w tym zaburzenia nerwicowe, przypisywano schizi. Schizofrenia była uważana za zbiorową koncepcję wszystkich chorób tego profilu. Częściowo ta teoria jest poprawna. Rzeczywiście, w przypadku schizis mogą wystąpić depresja i stany maniakalne; nie należy zapominać o schizofrenii podobnej do nerwicy, której prawie nie można odróżnić od prawdziwej nerwicy. W nowoczesnym społeczeństwie diagnoza jest ustalana na podstawie objawów pozytywnych i negatywnych, a halucynacje są obowiązkowym kryterium..

Dodatkowo możliwe jest przepisanie skanu CT mózgu, EEG, krwi w kierunku wirusów opryszczki typu 4,5, jednak zwykle nie różnią się one od wyników zwykłej osoby.

Ogromne znaczenie ma współpraca z psychiatrą. W szczególności są to testy Rorschacha, Sondi, Lushera, testy skojarzeń (narysuj paralelę między rzeczami, które w żaden sposób nie są ze sobą powiązane). Pacjenci ze schizofrenią zawsze znajdą coś wspólnego. W przypadku diagnozy ważna jest analiza tego wzoru, która może pośrednio mówić o schizmie. Rysunek ma dziwny, nietypowy rozmiar i kształt. Jeśli dziecko przyciągnie osobę, będzie nieproporcjonalne, oszpecone, z długimi kończynami i palcami. Obecność kolców, pazurów, wyraźnych zębów wskazuje na agresję. A brak ust to sygnał ostrzegawczy - apatia i abulia.

Leczenie

Leczenie schizofrenii u młodzieży, małych dzieci i dorosłych różni się tylko dawką leków. Obowiązkowe recepty na leki przeciwpsychotyczne, jeśli to konieczne - nootropowe, przeciwdepresyjne, uspokajające. Konieczna hospitalizacja podczas debiutu schizofrenii.

Ponadto dziecko powinno regularnie odwiedzać psychoterapeutę, aby porozmawiać o swoich doświadczeniach. W żadnym wypadku nie możesz zostawić go bez opieki, nikt nie wie, jak może się zachowywać w danym okresie czasu. Jeśli leczenie zostało przepisane w odpowiednim czasie, takie dziecko może uczęszczać do instytucji edukacyjnych i pozostać częścią społeczeństwa.

Najważniejsze jest kochać i szanować swoje dziecko, otaczać cię pieszczotą i troską. To najlepsza rzecz, jaką możesz wymyślić dla dziecka!

Schizofrenia dziecięca

Symptomatologia

Schizofrenia dziecięca w swym przejawie może różnić się od objawów dorosłych pacjentów. W młodym wieku trudno jest zdiagnozować. Schizofrenia jest szczególnie ostra podczas kryzysów związanych z wiekiem (trzy, siedem i trzynaście lat).

Objawy choroby są zróżnicowane i zależą od wieku dziecka i postaci choroby. Ale wspólne można nazwać manifestacją stanów katatonicznych.

Objawy stanu katatonicznego

Mogą wystąpić warunki katatoniczne, niezależnie od postaci choroby.

Ten stan charakteryzuje się zwiększonym podnieceniem, działaniem impulsywnym. Atak może trwać kilka godzin.
Główne objawy stanu katatonicznego to:

  • bezcelowe bieganie lub tupanie w miejscu, ostre przerywane ruchy bez określonego celu,
  • chaotyczne chodzenie, często w kółko, z „pustym” wyglądem. Chód może być krajem o nierównomiernym rytmie. Dziecko nie męczy się długim chodzeniem,
  • pobudzenie, ostro zastąpione przez letarg. Dziecko może nagle zatrzymać się i położyć w pozie wiejskiej,
  • często dziecko może obudzić się w środku nocy i cierpieć na bezsenność,
  • w ciężkiej chorobie występują ataki agresji. Dziecko dosłownie niszczy wszystko, co go otacza, próbuje gryźć lub dusić się, może wykrzykiwać niespójne słowa.

Jak objawia się choroba w zależności od wieku dziecka?

We wczesnym dzieciństwie choroba objawia się następującymi objawami:

  • ucieczka od rzeczywistości, samozanurzenie,
  • nadpobudliwość,
  • zaburzenia motoryczne (stereotypowe ruchy, regresja chodzenia),
  • ubóstwo emocjonalne,
  • zamrażanie w nietypowych pozach,
  • niespójna mowa,
  • bezprzyczynowe łzy lub śmiech,
  • bezsensowne płacze.

U dzieci w wieku sześciu lat i starszych charakterystycznym objawem schizofrenii jest zaburzenie myślenia. Ponadto objawy choroby obejmują:

  • fantazje, w których dziecko całkowicie opuszcza rzeczywistość,
  • zwiększony niepokój i lęki,
  • nadmierna podejrzliwość,
  • letarg i pasywność,
  • obsesyjne ruchy,
  • częste wahania nastroju,
  • skargi na nudę.

Dla nastolatków halucynacje i stany urojeniowe stają się głównym objawem schizofrenii. Z reguły po raz pierwszy te objawy choroby występują u dzieci w wieku 10-13 lat, ale w niektórych przypadkach wcześniej.

Najczęściej nastolatki cierpią na hebefrenię (formę schizofrenii). Przejawia się to w niedorzecznym rozmyślaniu, ubóstwie sfery emocjonalnej, rozdartej mowie, grotesce, niezwykłych fantazjach.

Podstawą fantazji są dziwne pragnienia lub śmieszne lęki, które przeradzają się w wrogie lub agresywne podejście do ludzi.

Dla nastolatków halucynacje i stany urojeniowe stają się głównym objawem schizofrenii. Z reguły po raz pierwszy te objawy choroby występują u dzieci w wieku 10-13 lat, ale w niektórych przypadkach wcześniej.
Najczęściej nastolatki cierpią na hebefrenię (formę schizofrenii). Przejawia się to w niedorzecznym rozmyślaniu, ubóstwie sfery emocjonalnej, rozdartej mowie, grotesce, niezwykłych fantazjach.
Podstawą fantazji są dziwne pragnienia lub śmieszne lęki, które przeradzają się w wrogie lub agresywne podejście do ludzi.

Następujące objawy można nazwać powszechnymi objawami choroby:

  • ambiwalencja,
  • Problemy z komunikacją,
  • niepewność w działaniach lub osądach,
  • zaburzenia myślenia,
  • zaburzenia mowy (mowa może być szybka i szarpana lub powolna z jąkaniem),
  • wymyślanie nowych słów,
  • zmniejszona inteligencja,
  • nie zdolność asocjatywnego myślenia,
  • utrata zainteresowań i hobby, ale jednocześnie może istnieć maniakalna obsesja na punkcie jakiegoś przedmiotu,
  • ubóstwo i brak ekspresji emocji,
  • trudności w odpowiadaniu na bezpośrednie pytania,
  • obsesyjne powtarzanie myśli,
  • niekompletne oświadczenia,
  • egocentryzm,
  • skomplikowane i złożone wypowiedzi.

Przyczyny i znaki

Dokładne przyczyny schizofrenii u dzieci nie zostały ustalone. Ale czynniki ryzyka obejmują:

  • dziedziczność (chorobę można odziedziczyć),
  • przedłużający się stres (regularna przemoc domowa, w tym przemoc wobec dziecka),
  • infekcje wewnątrzmaciczne i wirusy,
  • późna ciąża,
  • przyjmowanie leków psychotropowych w okresie dojrzewania.

Z reguły schizofrenia zbliża się do siedmiu lat. Często choroba objawia się w okresie dojrzewania. Ale w niektórych przypadkach objawy schizofrenii można rozpoznać niemal od urodzenia..

Objawy schizofrenii u dzieci poniżej 7 lat

W szczególnie ciężkich przypadkach problemy rozwoju umysłowego są zauważalne u niemowląt i dzieci w pierwszych latach życia. Skoncentrowane spojrzenie, które nie jest charakterystyczne dla niemowląt, sprawia wrażenie, że dziecko patrzy na coś, co nie jest widoczne dla dorosłych. Czasami dziecko nie reaguje i nie podąża za jego oczami grzechotką lub inną rzeczą poruszaną przed jego twarzą. Takie dzieci źle śpią, mają zwiększoną reakcję na głośne dźwięki lub jasne światła, są ospałe i często płaczą.

Dzieci ze schizofrenią od najmłodszych lat mają opóźnienia w rozwoju mowy i zdolności motorycznych. W 75% przypadków u dzieci ze schizofrenią zdiagnozowaną w wieku siedmiu lat obserwowano opóźnienia rozwojowe we wczesnym dzieciństwie.

U dzieci jednym ze znaków schizofrenii we wczesnym dzieciństwie jest nieprawidłowe formowanie się gry.

Dziecko woli monotonną grę, która sprawia wrażenie obsesji na punkcie jednego lub więcej przedmiotów lub działań.

Charakterystyczną cechą dzieci ze schizofrenią jest agresja, przejawiająca się od pierwszych lat życia. Takie dzieci są powolne i niezręczne, ale jednocześnie łatwo podatne na krzyki i napady złości. Wszystkie te objawy nasilają się z wiekiem i do wieku trzech lub czterech lat schizofrenia rozwija się do takiego stopnia, że ​​widoczne są jej charakterystyczne objawy.

Warto zauważyć, że schizofrenia, która rozpoczęła się we wczesnym dzieciństwie lub w dzieciństwie, zawsze postępuje w ciężkich postaciach i prowadzi do znacznych wad w sferze intelektualnej. Wynika to z naruszenia aktywności poznawczej, które powstaje dopiero we wczesnym dzieciństwie..

Oznaki schizofrenii u dzieci i młodzieży szkolnej

Pierwszymi objawami schizofrenii u dzieci są oderwanie się od życia zbiorowego i zwykłego. Zmieniają się zainteresowania i światopogląd dziecka, jego stosunek do świata, do innych ludzi. Wynika to z faktu, że choroba prowadzi do zniszczenia osobowości, która traci jedność i więź z innymi..

Uczeń cierpiący na schizofrenię zaczyna słabo się uczyć, wydaje mu się, że jest gorszy od innych i wszyscy źle go traktują. Prowadzi to do izolacji i mroku. Dziecko traci kontakt z innymi ludźmi: kolegami z klasy, rodzicami, wydaje się, że wszyscy i wszyscy są dla niego nieprzyjemni. Zwykłe zainteresowania znikają z życia dziecka, można je zastąpić obsesyjnymi maniakalnymi hobby.

Pacjent schizofreniczny dąży do samotności.

Kolejnym objawem schizofrenii u dzieci jest zaburzona percepcja. Dziecko ma trudności z łączeniem elementów w całość lub wydobywaniem znaczącego z całości. Pacjenci poruszają się cyklicznie w szczegółach, a jednocześnie trudno jest im oddzielić sen od rzeczywistości. Dziecko nie może zrozumieć, gdzie jest sen, a gdzie jest rzeczywistość, wiąże się to z dziwnymi i fantastycznymi snami, z obsesyjnymi niezwykłymi, żywymi pomysłami i myślami w rzeczywistości.

Oznaką schizofrenii jest uczucie, że dziecko straciło rdzeń wewnętrzny, straciło aspiracje, jest wyobcowane ze świata zewnętrznego i zanurzone w sobie. Zachowanie zaczyna charakteryzować się pewnym wyrafinowaniem, dziecku trudno jest komunikować się z osobami z zewnątrz, krąg komunikacji zawęża się.

Z czasem wszystkie te objawy nasilają się, a schizofrenia objawia się jako pierwsza psychoza (halucynacje, urojenia, obsesyjne idee, ataki agresji).

Przyczyny choroby w dzieciństwie


Nikt nie wie na pewno, dlaczego schizofrenia występuje u dzieci? Wiadomo jednak, że rozwój choroby wiąże się z predyspozycjami genetycznymi. W niektórych częściach chromosomów struktura genów jest zakłócona, im bardziej nieprawidłowe są geny, tym ostrzejsza jest choroba i zaczyna się wcześniej. Kompleks przyczyn zwykle wpływa na rozwój choroby: genetyka plus czynnik czasu i zewnętrzny katalizator. Najczęstszy scenariusz rozwoju objawów w dzieciństwie związany jest z uszkodzeniem struktur mózgu, głównie synapsy nerwowej. Występuje naruszenie metabolizmu neuroprzekaźników, na które wpływa wiele genów. Uszkodzenie genetyczne, podobnie jak bomba zegarowa, aktywuje się pod wpływem określonego czynnika zewnętrznego. Niewydolność mitochondriów, uraz porodowy, niedotlenienie, splątanie pępowiny mogą działać jak katalizator. Choroba może mieć charakter wirusowy. Wirus cytomegalii, wirus Epsteina-Barra, wirus opryszczki pospolitej może uszkodzić układ nerwowy, powodując rozwój zaburzenia. Patologia ciąży i powikłania porodowe poprzedzają schizofrenię dziecięcą w 40% przypadków. Mechanizm spustowy może służyć jako skrajny stres progowy, na przykład bardzo silny strach. Duże uwalnianie kortyzolu i adrenaliny do krwiobiegu uszkadza neurony mózgu. Zwykle od urodzenia dziecko rozwija się normalnie, ale w pewnym wieku zaczynają pojawiać się charakterystyczne objawy.

Objawy

Początkowe objawy choroby mogą wystąpić w różnym wieku. Od niego zależeć będzie dokładnie, jak przejawi się schizofrenia

Najczęściej można go zidentyfikować u dzieci w wieku szkolnym, ponieważ w tym okresie szczególną uwagę zwraca się na ich aktywność intelektualną, która prawie zawsze cierpi na taką chorobę

W młodym wieku

Do 3 lat dzieci praktycznie nie rozmawiają, a ich zdolności umysłowe pozostają bardzo ograniczone. Dlatego bardzo trudno jest zidentyfikować jakiekolwiek odchylenia w tym okresie. Najczęściej pierwsze objawy mają minimalny wpływ na zachowanie i działania dziecka.

Jak schizofrenia objawia się u małych dzieci:

  • zapętlone działania, kołysanie lub chodzenie tam iz powrotem;
  • bezprzyczynowe ataki płaczu lub śmiechu;
  • zaburzenia snu, bezsenność;
  • brak reakcji emocjonalnej na podejście rodziców;
  • brak zainteresowania karmieniem piersią;
  • nadmierny nastrój, zauważalny niepokój, smutek.

Wymieniając takie objawy, niektórzy lekarze nawet nie sugerują, że u dziecka może rozwinąć się schizofrenia. W takich przypadkach zaleca się naleganie na pełne badanie.

W wieku przedszkolnym

Dziecko może urodzić się i przeżyć pierwsze lata całkiem normalnie, bez żadnych oznak odchyleń. W takich przypadkach często objawy gwałtownie nasilają się w okresie przedszkolnym. Szczególnie zauważalne zmiany w zachowaniu dziecka.

O jakie objawy może martwić się przedszkolak:

  • nieuzasadnione przypływy strachu, najczęściej są związane z fantazjami;
  • okresowe nagłe wybuchy śmiechu lub płaczu;
  • zaburzenia snu, bezsenność w nocy i senność w ciągu dnia;
  • odmowa patrzenia w oczy innym ludziom;
  • brak jakiejkolwiek motywacji lub inicjatywy;
  • problemy z mową;
  • występowanie halucynacji;
  • zamieszanie w myśleniu, brak logiki;
  • zwiększona drażliwość;
  • rozmowy z obiektami nieożywionymi;
  • niechęć do zabawy, utrata emocji;
  • skup się na konkretnym obiekcie;
  • obsesyjne stany z rytuałami zachowania;
  • porównywanie się do zwierzęcia.

Zaburzenia psychiczne w tym okresie nie zawsze się objawiają. Przy powolnej formie możliwy jest nagły rozwój inteligencji, podkreślając dziecko na tle rówieśników. W takich przypadkach objawy schizofrenii u dziecka wkrótce się pogarszają, a wraz z nimi zmniejszają się jego zdolności umysłowe.

W okresie dojrzewania

Nastolatek doświadcza objawów podobnych do schizofrenii u dorosłych. W tym samym czasie poziom jego rozwoju może nagle spaść, przez co swoim zachowaniem będzie przypominał małe dzieci.

Objawy kliniczne schizofrenii u młodzieży:

  • omamy o charakterze słuchowym, dotykowym lub wzrokowym;
  • urojeniowe myśli, pewność siebie w obecności niepełnosprawności fizycznej, rozwój anoreksji;
  • odrzucenie zasad higieny, sztuczna izolacja od innych, izolacja;
  • paranoja, obsesja, objawy katatoniczne;
  • skłonności psychopatyczne, nadmierna pobudliwość seksualna;
  • negatywne w stosunku do rodziców;
  • głód alkoholu lub narkotyków;
  • niestandardowe zainteresowanie religią lub filozofią przy braku wiedzy na ich temat;
  • fragmentacja mowy, zmniejszone wyniki w szkole.

Ból psychiczny u takiego dziecka może być tak poważny, że w niektórych przypadkach możliwe są próby samobójcze. Takie objawy są uważane za rzadkość, ale występują i wymagają szczególnej uwagi dla dzieci..

Jak idzie choroba?

Ponieważ każde dziecko jest indywidualnością, nie można ustalić wspólnego standardu rozwoju umysłowego, a wszelkie odchylenia od niego - patologii. To jest trudność w ustaleniu diagnozy.

Ponadto wiele schizofrenii objawia się czasami atakami. Taki przebieg jest charakterystyczny dla ponad 60% pacjentów. U chłopców choroba nie ma wyraźnego nasilenia, ale charakteryzuje się stabilnością i ciągłym postępem..

Taki rozwój obserwuje się u co czwartego pacjenta w wieku przedszkolnym. U dziewcząt choroba jest napadowa, ale wyraźna. Według statystyk medycznych co trzecie dziecko z ustaloną diagnozą ma ciężką postać z powodu ciężkiej zwiększonej oligofrenii.

Przebieg choroby

Jeśli dzieci chorują na schizofrenię, zwykle dzieje się tak na etapie przedszkolnym. To szczególnie komplikuje diagnozę, ponieważ prawie wszystkie wspomniane objawy nie wskazują na schizofrenię, ale są odchyleniami w normalnym zakresie, ponieważ każde dziecko rozwija się indywidualnie.

Sytuację dodatkowo pogarsza fakt, że ponad dwie trzecie wszystkich dzieci chorych na schizofrenię doświadcza choroby w postaci napadów drgawkowych. Nie objawia się stabilnie, a ciągły rozwój choroby obserwuje się tylko u co czwartego małego pacjenta.

Z nieznanych przyczyn chłopcy są szczególnie narażeni - dziewczęta stanowią tylko jedną czwartą wszystkich pacjentów tego typu. Ponadto u chłopców choroba postępuje, choć powolnie, ale stale, podczas gdy dziewczynki są bardziej wyraźne, ale wciąż nie są to ciągłe ataki.

Przyczyny schizofrenii u dzieci

Badacze od dawna zmagają się z tym problemem. Nie ma jednego powodu schizofrenii. Ma to więcej wspólnego ze złożoną interakcją między genetyką dziecka a środowiskiem. Niektóre z przyczyn mogą obejmować -

Najwyraźniej czynnik dziedziczny odgrywa rolę w schizofrenii u dzieci. Dziecko ma około 10 procent szans na zachorowanie na schizofrenię, jeśli ma schizofrenicznego rodzica, brata lub siostrę. Z drugiej strony u dziecka, które nie ma krewnych schizofrenii pierwszego stopnia, prawdopodobieństwo rozwoju choroby wynosi 1%. Genetyka nie jest powodem do niepokoju, ponieważ choroba nie jest przez nią zdeterminowana, ale po prostu podlega wpływowi. To, że twoja rodzina ma jakąś historię, niekoniecznie oznacza, że ​​twoje dziecko zachoruje, nawet jeśli będzie miało do tego predyspozycje. Abyś mógł się zrelaksować.

  1. Nieprawidłowa struktura mózgu

Psychoza u dzieci może być również spowodowana nieprawidłową strukturą mózgu. Badania wykazały, że pacjenci ze schizofrenią mają powiększone komory mózgu. Zasadniczo oznacza to, że objętość tkanki w mózgu zmniejsza się, a płat płata czołowego jest niewielki, co jest obszarem odpowiedzialnym za planowanie, tworzenie i uzasadnianie. W kilku badaniach naukowcy odkryli również nieprawidłowości w płatach skroniowych, hipokampie i migdałkach. Ponieważ jednak schizofrenia jest wynikiem złożonych interakcji, założenie, że jedna przyczyna w mózgu dziecka jest przyczyną, byłoby sprzeczne z intuicją..

Ostatecznie czynniki środowiskowe spowodują schizofrenię, nawet jeśli Twoje dziecko ma predyspozycje do tego zaburzenia. Na podstawie niektórych badań wyniki pokazują, że stres podczas ciąży lub na późniejszym etapie powoduje gwałtowny wzrost poziomu hormonu kortyzolu w ciele matki. Mówi się, że ten wzrost poziomu jest przyczyną schizofrenii u dziecka. Niektóre inne stresujące sytuacje, które mogą powodować tę chorobę:

  • Wykorzystywanie fizyczne lub seksualne dzieci
  • Skutki infekcji wirusowej w macicy
  • Niski poziom tlenu podczas porodu, który może być spowodowany przedwczesnym lub długotrwałym porodem
  • Wpływ wirusa w okresie niemowlęcym
  • Utrata lub separacja od rodzica w młodym wieku

Klasyfikacje zaburzeń psychicznych

Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób

W Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób 8 wersji z 1967 r. W części dotyczącej schizofrenii (295) znajdowała się kategoria (295,8) „Inne”. „Inne” obejmuje: nietypowe formy schizofrenii (atypowe formy schizofrenii), autyzm dziecięcy (autyzm niemowlęcy), schizofrenia, typ dziecięcy (schizofrenia, typ dziecięcy, NOS), schizofrenia określonego typu, niesklasyfikowana według 295.0 295,7 (schizofrenia określonego typu nie podlega klasyfikacji do 295,0–295,7), napad schizofreniczny lub psychoza (atak schizofrenii lub psychoza).

W Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób 9. rewizji (ICD-9) rubryka „schizofrenia, typ dziecięcy”, która została przystosowana do użytku w ZSRR, nosiła kod 299.91. W oryginalnej ICD-9 w wydaniu angielskim z 1977 r. „Schizofrenia typu dziecięcego” (schizofrenia typu dziecięcego w języku angielskim) została zakodowana kodem 299,9. Sekcja 299,9 była przeznaczona na „nieokreślone psychozy z początkiem specyficzne dla dzieciństwa”, obejmowała: 1) psychozę dziecięcą, 2) schizofrenię, rodzaj dzieciństwa, 3) zespół schizofrenicznego dzieciństwa.

W wersji ICD-10 przystosowanej do użytku w Federacji Rosyjskiej schizofrenia typu dziecięcego jest uwzględniona w sekcji F20.8 (inny typ schizofrenii), a jej kod to F20.8xx3. Ta sekcja obejmuje przypadki schizofrenii, które rozpoczynają się w dzieciństwie i charakteryzują się wyjątkowością i polimorfizmem obrazu klinicznego. We wczesnym dzieciństwie uwzględniono także przypadki schizofrenii z wyraźnym defektem oligofrenicznym (wyraźne upośledzenie umysłowe podobne do oligofrenii).

Podręcznik diagnostyki i statystyki zdrowia psychicznego

DSM-III. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne usunęło schizofrenię dziecięcą.

W amerykańskim podręczniku diagnostycznym i statystycznym dotyczącym zaburzeń psychicznych 2. wydanie (DSM-II) „schizofrenia, typ dziecięcy” została zakodowana kodem 295,8. Kod 295.8, oznaczony jako „schizofrenia, typ z dzieciństwa”, dotyczy tylko Stanów Zjednoczonych. Kod ICD-8 295,8 - „Schizofrenia, inna”. Główne cechy schizofrenii dziecięcej opisane w podręczniku: początek przed okresem dojrzewania, zachowania autystyczne i wycofane, niezdolność do rozwijania tożsamości niezależnie od matki, infantylność, nieodpowiedni rozwój.

Schizofrenia, typ z dzieciństwa, została z powodzeniem usunięta z DSM-III (1980), aw dodatku C Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne napisało: „Obecnie nie można przewidzieć, które dzieci rozwiną schizofrenię jako dorośli”. Zamiast schizofrenii dziecięcej sugerowali stosowanie „dziecięcego autyzmu” (299,0x) i „wszechobecnych zaburzeń rozwojowych z początkiem w dzieciństwie” (299,9x).

W DSM-III-R (1987), DSM-IV (1994), DSM-IV-TR (2000), DSM-5 (2013) nie ma „schizofrenii dziecięcej”. Uzasadnieniem takiego podejścia było to, że ponieważ obraz kliniczny schizofrenii dorosłych i schizofrenii dziecięcej jest taki sam, schizofrenia dziecięca nie powinna być osobnym zaburzeniem.

5 Leczenie

Leczenie schizofrenii odbywa się kompleksowo - za pomocą leków i psychoterapii. Leki mogą powstrzymywać objawy, spowalniać rozwój choroby i wady schizofreniczne. Cechą leczenia młodzieży i dzieci jest to, że środki te mają znaczący negatywny wpływ na ciało pacjenta.

Leczenie nieletnich z wyraźnymi objawami odbywa się w szpitalu. W łagodnych postaciach tej choroby leczenie odbywa się w warunkach ambulatoryjnych. W zależności od dynamiki choroby lekarz może anulować leki. Fundusze są przepisywane przez specjalistę, biorąc pod uwagę wiek, wagę, rodzaj i przebieg choroby. Leki neuroleptyczne są przeznaczone dla pacjentów z omamami i zaburzeniami urojeniowymi. Tabletki nasenne są przepisywane w leczeniu bezsenności u pacjentów. Leki przeciwdepresyjne są czasami stosowane w obecności stanów depresyjnych. Najczęściej stosowanymi lekami są:

Grupa narkotykowaImię
Leki przeciwpsychotyczneAzaleptin, Aminazine, Haloperidol, Clopixol, Mazeptil, Sonapax, Triftazin, Neuleptil
Tabletki nasenneDiazepam, Fenazepam, Rudotel, Oxilidine, Novo-Passit
Leki przeciwdepresyjneAmitriptyline, Persen

Psychoterapia jest stosowana do umocnienia skuteczności leczenia uzależnień. Z tego powodu pacjenci mają stabilną remisję. Psychoterapeuta zapewnia rodzicom wsparcie psychologiczne, a dziecko uczy się akceptować swoją chorobę. Czas trwania sesji zależy od rodzaju patologii i wieku pacjenta..

Przyczyny wystąpienia

Badania mające na celu ustalenie przyczyn schizofrenii są nadal w toku i nie można z całą pewnością stwierdzić, które szczególne warunki wpływają na jej wystąpienie, ale długoterminowe monitorowanie pacjentów i badanie ich DNA umożliwiło zidentyfikowanie kilku przyczyn:

  1. Cechy genetyczne. Około 40% schizofreników ma krewnych, którzy mieli historię tego lub innych zaburzeń psychicznych. Jeśli bliski krewny dziecka ma schizofrenię, prawdopodobieństwo, że zostanie mu przekazane, wynosi 10%.
  2. Niekorzystne warunki społeczne i specyfika edukacji. Dzieci dorastające w rodzinach alkoholików i narkomanów częściej mają poważne problemy ze zdrowiem psychicznym. Duże znaczenie ma także atmosfera panująca w rodzinie. Najbardziej niebezpieczne z punktu widzenia prawdopodobieństwa rozwoju schizofrenii u dzieci są rodziny, w których rodzice są do pewnego stopnia toksyczni.

Jeśli rodzice biją, poniżają, obrażają lub ignorują dzieci, wykorzystują je w obszarach przestępczych, starają się je nadmiernie kontrolować, żądają od nich bezwarunkowego poddania się, wówczas taka rodzina jest wyraźnie toksyczna.

  • Silne wstrząsy psycho-emocjonalne. W zależności od cech osobowości dziecka wiele wydarzeń, nawet tych, które dla większości dzieci nie będą traumatyczne, może być silnym szokiem. Przykłady: śmierć krewnych, przyjaciół, zwierząt domowych, wypadek, ostry epizod związany z publicznym upokorzeniem, gwałtem lub innymi aktami seksualnymi, bicie.
  • Uzależnienie, alkoholizm. Nastolatek jest niezwykle podatny na wpływy rówieśników i innych ludzi, którzy go otaczają, podczas gdy rodzice rzadko wchodzą w ten krąg zaufania. Jeśli dziecko wpadnie w niekorzystne środowisko, może rozwinąć się uzależnienie od alkoholu lub narkotyków. Leki halucynogenne zwiększają prawdopodobieństwo schizofrenii.
  • Naruszenia, które miały miejsce podczas tworzenia płodu i podczas porodu. Choroby zakaźne przenoszone w czasie ciąży (zapalenie wątroby, odra, wirus cytomegalii) zwiększają ryzyko rozwoju zaburzeń w mózgu dziecka. Również prawdopodobieństwo wzrasta, jeśli matka przyjmowała w okresie ciąży leki, które negatywnie wpływają na płód, spożywały dużą ilość alkoholu, były narażone na działanie substancji toksycznych, w tym narkotyków.
  • Typ osobowości schizoidalnej. Dzieci z tym akcentem są zamknięte, zwykle chronią się przed innymi, często zgłaszają, że nie są zainteresowane komunikowaniem się z nimi. Trudno im także zrozumieć doświadczenia emocjonalne innych ludzi. Zanurzony w fantazjach i pasjach, lakoniczny.
  • Zagrożone są również nastolatki, które:

    1. Mieszkają w dużych miastach. Mieszkańcy miast częściej chorują na schizofrenię i inne choroby psychiczne niż mieszkańcy wsi. Być może wynika to z nadmiernie stresującego, stresującego rytmu życia w miastach.
    2. Należą do płci męskiej. U mężczyzn schizofrenia rozwija się średnio wcześniej niż u kobiet, więc większość nastolatków z tą chorobą to chłopcy..

    Ale jednocześnie schizofrenia z takim samym prawdopodobieństwem może rozwinąć się u osoby dowolnej płci, a jeśli weźmiesz losową grupę osób w wieku powyżej 35 lat, wśród nich będzie w przybliżeniu taka sama liczba schizofreników obu płci.

  • Urodzony zimą lub wiosną. Naukowcy wciąż nie znaleźli wyjaśnienia tego..
  • Jednak nawet zbieg okoliczności w kilku punktach nie gwarantuje, że dziecko będzie chorować na schizofrenię.

    O przyczynach schizofrenii u dzieci i młodzieży w tym filmie:

    Czym jest schizofrenia dziecięca

    Schizofrenia dziecięca jest ciężką postacią zaburzenia, które często występuje u dzieci w wieku 12 lat i młodszych. Ta forma psychozy jest przewlekła i wyniszczająca. Naukowcy badali schizofrenię w dzieciństwie i doszli do wniosku, że jest to niebezpieczna dziecięca wersja tej samej schizofrenii, którą wykazują nastolatki i dorośli. Stan ten jest niezwykle trudny do zdiagnozowania u dzieci, chociaż objawy są podobne do tych ostatnich..

    Jeśli twoje dziecko ma schizofrenię w dzieciństwie, może doświadczać nie złożonych złudzeń i halucynacji, podobnych do tych doświadczanych przez dorosłych, ale halucynacji wzrokowych. Musisz uważać, aby odróżnić je od zwykłej gry fantasy..

    1. Kryteria diagnostyczne schizofrenii dziecięcej

    Specjalista powinien zadbać o wykluczenie innych zaburzeń, takich jak zaburzenia ze spektrum autyzmu i ADHD, przed zdiagnozowaniem schizofrenii dziecięcej, ponieważ zaburzenia te wykazują te same objawy u dzieci. Kryteria diagnostyczne schizofrenii wymagają co najmniej dwóch z następujących pięciu objawów w ciągu miesiąca. Z których co najmniej jeden musi być jednym z pierwszych trzech -

    • Nieporozumienia
    • Omamy
    • Zdezorganizowana mowa
    • Objawy negatywne
    • Zachowanie silnie zdezorganizowane lub katatoniczne

    Inne kryteria obejmują niższy poziom funkcjonowania w jednym lub większej liczbie kluczowych obszarów, takich jak relacje międzyludzkie lub dbanie o siebie, utrzymujące się objawy przez co najmniej sześć miesięcy, wykluczenie zaburzeń schizoafektywnych oraz wykluczenie nadużywania substancji lub innych chorób powodujących niepokój. Jeśli dziecko jest pacjentem z zaburzeniem ze spektrum autyzmu lub zaburzeniem komunikacji, diagnoza schizofrenii jest ustalana tylko wtedy, gdy występują oczywiste zjawiska urojeniowe i halucynacyjne wraz z innymi objawami schizofrenii przez miesiąc lub dłużej.

    1. Prognozy dotyczące schizofrenii dziecięcej

    Rokowanie w schizofrenii dziecięcej jest różne u różnych dzieci. Niektóre mogą wykazywać normalne funkcjonowanie za pomocą leków, podczas gdy inne mogą wymagać połączenia psychoterapii i leków..

    1. Czynniki ryzyka schizofrenii

    Głównym czynnikiem ryzyka jest to, że im szybciej twoje dziecko zachoruje na schizofrenię, tym gorszy będzie wynik, ponieważ nie pozwoli mu ani na naukę w szkole, ani na ukończenie szkoły. Ponieważ jednak zawsze będziesz z dziećmi, łatwiej będzie ci rozpoznać objawy schizofrenii dziecięcej i leczyć się szybciej. Wczesna diagnoza i leczenie mogą zmniejszyć długotrwałe zaburzenia występujące u schizofreników..

    Leczenie

    W schizofrenii we wczesnym dzieciństwie lub jej łagodnych postaciach najczęściej wystarcza psychoterapia. Opiera się na regularnych rozmowach pacjenta z psychoterapeutą. Takie rozmowy są bardzo skuteczne dla wielu dzieci. Zadaniem specjalisty jest przywrócenie wszystkich mentalnych aspektów życia pacjenta: normalizacja myślenia, rozwój poczucia własnej wartości i samokontroli, pozbycie się negatywnych pomysłów i wyeliminowanie innych objawów. Sesje terapii rodzinnej są również zalecane, gdy dziecko jest zapraszane wraz z rodzicami..

    Cięższe przypadki wymagają obowiązkowych leków, chociaż psychoterapia nadal pozostaje istotnym elementem. Przyjmowanie leków pomaga złagodzić ciężkie objawy, pomagając poprawić stan pacjenta. Jeśli leczenie zakończy się niepowodzeniem nawet w ten sposób, wówczas cała terapia będzie miała na celu opóźnienie rozwoju choroby i utrzymanie stanu dziecka.

    Z leków przepisywanych przeciwpsychotycznie: „Haloperidol”, „Torazin”, „Prolyksyna”, „Melleril” i niektóre inne. Oprócz tego muszą przepisać dietę wykluczającą wszelkie śmieciowe jedzenie.

    Leczenie schizofrenii u dzieci

    Leczenie schizofrenii dziecięcej jest szczególnym problemem, ponieważ jest procesem trwającym całe życie i należy ją kontynuować nawet po ustąpieniu objawów. Główne metody leczenia schizofrenii to:

    Psychoterapia, zwana także psychoterapią, może pomóc tobie i dziecku radzić sobie ze schizofrenią. Mogłoby być -

    • Terapia indywidualna Terapia poznawczo-behawioralna z wykwalifikowanym specjalistą ds. Zdrowia psychicznego może pomóc dziecku w nauce radzenia sobie ze stresem związanym z codzienną schizofrenią. Terapia może pomóc dziecku chodzić do szkoły i zawierać przyjaźnie, a badanie choroby może pomóc dziecku zrozumieć objawy i przestrzegać planu leczenia..
    • Terapia rodzinna: obejmuje wsparcie i edukację dla rodzin, aby mogły zrozumieć i pomóc dzieciom żyjącym wśród nich z tą chorobą. Terapia rodzinna może również pomóc zmniejszyć konflikty, poprawić komunikację i wspólnie radzić sobie ze stresem schizofrenii dziecięcej..
    1. leki

    Obejmuje to stosowanie leków przeciwpsychotycznych, które są skuteczne w zwalczaniu złudzeń, halucynacji oraz braku motywacji i emocji. Z biegiem czasu lekarz dziecka może wypróbować różne kombinacje leków lub różne dawki, w zależności od ciężkości choroby. W zależności od objawów mogą pomóc inne leki, takie jak leki przeciwdepresyjne lub przeciwlękowe. Zauważenie wyników może potrwać kilka tygodni po rozpoczęciu leczenia.

    Ważne jest, aby pamiętać, że wszystkie leki przeciwpsychotyczne wiążą się z ryzykiem dla zdrowia i skutkami ubocznymi. Porozmawiaj z lekarzem dziecka o możliwych skutkach ubocznych i sposobach ich eliminacji.

    Pamiętaj, aby powiedzieć lekarzowi coś innego o swoim dziecku, gdy zacznie on przyjmować lek..

    1. Trening umiejętności życiowych

    Rozwijanie umiejętności życiowych w ramach planu leczenia może zapewnić, że dziecko będzie mogło funkcjonować w zależności od wieku. Może to obejmować -

    • Trening umiejętności społecznych i akademickich jest ważną częścią leczenia schizofrenii u dzieci. Dzieci ze schizofrenią mogą mieć problemy w szkole i ze znajomymi. Mogą nie być w stanie wykonywać codziennych zadań, takich jak ubieranie się i kąpiel..
    • Rehabilitacja zawodowa i wspierane zatrudnienie - pomaga osobom chorym na schizofrenię przygotować się do szukania i utrzymania pracy.
    1. hospitalizacja

    Gdy twoje dziecko ma poważne objawy lub może wymagać hospitalizacji podczas kryzysu. Zapewni to bezpieczeństwo dziecka i zapewni mu odpowiedni sen, higienę i odżywianie. Częściowa hospitalizacja i opieka środowiskowa mogą być opcjami, ale zwykle dziecko najpierw stabilizuje się w szpitalu, zanim przechodzi na inne poziomy opieki.

    Schizofrenia u dzieci

    Schizofrenia u dzieci jest zaburzeniem psychicznym z objawami psychotycznymi i przewlekłym przebiegiem. Przejawia się jako zniekształcenie percepcji, naruszenie procesów asocjacyjnych, spłaszczenie afektu, emocjonalny chłód, autyzm, ambiwalencja motywów, działań. Główne metody diagnostyczne to kliniczna, kliniczna, biograficzna, psychologiczna. Podstawą leczenia farmakologicznego są leki z grupy przeciwpsychotycznej. Prowadzona jest psychoterapia indywidualna, grupowa i rodzinna, mająca na celu korygowanie deficytów poznawczych, przywracanie umiejętności interakcji społecznych..

    ICD-10

    Informacje ogólne

    Termin „schizofrenia” jest używany od początku XX wieku, pochodzi od greckiego wyrażenia - „podział umysłu, rozum”. Nazwa choroby odzwierciedla jej główną cechę kliniczną - dwoistość, ambiwalencję różnych sfer psychiki. Częstość występowania schizofrenii wynosi 1-1,6%. Szczytowe występowanie występuje w okresie dojrzewania, wskaźniki epidemiologiczne są 3-4 razy wyższe niż średnia. Zaburzenie jest częściej diagnozowane u chłopców, a stosunek płci wynosi 1,5: 1. U nastolatków przeważają złośliwe formy paranoidalne, napadowe i schizoafektywne. Szczyty zaostrzeń i debiutów są rejestrowane na wiosnę, co jest częściowo spowodowane wahaniami stanu afektywnego.

    Powody

    Przyczyny choroby nie są w pełni zrozumiałe. Zidentyfikowano czynniki patogenne, których połączenie wiąże się ze zwiększonym ryzykiem schizofrenii. Upowszechniła się idea biologicznych predyspozycji i uzależnienia debiutu od wpływów środowiska. Złożony efekt przyczyn biologicznych, psychologicznych i społecznych jest odzwierciedlony w biopsychospołecznym modelu schizofrenii. Uwzględniono następujące elementy:

    • Genetyczne predyspozycje. Zmiany w genach (delecje, duplikacja sekwencji DNA, polimorfizm, poziom ekspresji genów RELN) są przekazywane od rodziców lub wynikają z mutacji, są niespecyficzne i występują w zaburzeniach psychotycznych.
    • Ekspozycja prenatalna. Ryzyko schizofrenii wzrasta w niesprzyjających warunkach rozwoju wewnątrzmacicznego na etapach układania i formowania się układu nerwowego (alkoholizm matki, zatrucie, zakażenie).
    • Relacje rodzinne. Nieodpowiednia emocjonalna, fizyczna postawa rodziców, wczesna utrata matki / ojca, porzucenie, wrogość, nieuzasadniona krytyka, narzucenie winy, nadopiekuńczość, sprzyjanie „idolowi”, chłód, brak empatii, przemoc fizyczna i emocjonalna przyczyniają się do rozwoju choroby.
    • Warunki socjalne. Czynniki ryzyka obejmują niski status społeczny rodziny, trudne warunki życia, przymusowe migracje, dyskryminację rasową i religijną oraz wykluczenie społeczne..
    • Alkoholizm, uzależnienie od narkotyków. Schizofrenia jest podatna na nastolatki z toksycznym uzależnieniem. Czynnikiem prowokującym jest stosowanie amfetamin, alkoholu, halucynogenów i stymulantów, marihuany..
    • Cechy psychologiczne. Rozwój schizofrenii jest ułatwiony dzięki emocjonalnym, osobistym właściwościom, które zniekształcają postrzeganie i ocenę sytuacji. Imponujące, inspirowane zewnętrznie, fantazjowane dzieci wykazują większą uwagę na zagrożenia, zbyt emocjonalnie reagują na stresujące bodźce, które stają się podstawą do pojawienia się objawów psychotycznych.

    Patogeneza

    Mechanizmy patogenetyczne schizofrenii są nadal badane. Najbardziej udowodnione jest założenie lokalnego niedotlenienia mózgu w okresach intensywnego dojrzewania i migracji neuronów. Badania mózgu ujawniają ekspansję trzeciej i bocznej komory, zanik kory, poszerzenie bruzd, zmniejszenie objętości hipokampu, wzgórza, ciała migdałowatego, okolicy przedczołowej (prawa półkula), naruszenie symetrii zwojów obszarów skroniowych.

    Określa się zmianę metabolizmu, wielkości, orientacji i gęstości komórek hipokampa, stref przedczołowych. Przypuszczalnie patogenetyczną podstawą schizofrenii jest porażka obwodów kortykostriatothalamicznych, prowadząca do naruszenia selektywności percepcji, spadku koncentracji. Klinicznie zmiany te przejawiają się w lekkiej rozpraszalności, wydłużeniu czasu reakcji na bodźce czuciowe, trudności w zwracaniu uwagi, niewystarczającym tłumieniu słabych (wtórnych) bodźców.

    Klasyfikacja

    Schizofrenia u dzieci jest klasyfikowana według charakteru przebiegu, tempa wzrostu objawów negatywnych i produktywnych. Istnieją trzy formy choroby:

    1. Stale postępowy. Złośliwa postać schizofrenii, charakteryzująca się szybkim upadkiem intelektualnym, regresją funkcji emocjonalno-wolicjonalnych, obecnością zespołów katatonicznych, katatoniczno-hebefrenicznych. Przez 2-4 lata powstaje defekt oligofreniczny, dysontogeneza dysocjacyjna.
    2. Ciągły powolny. Choroba rozwija się powoli. Od kilku lat powstają zaburzenia nerwicowe, psychopatyczne i afektywne. Wada intelektualna, zmiany w procesach myślowych zachodzą późno.
    3. Napadowy, lekko postępowy. Schizofrenia objawia się falami: okresy napadów charakteryzują się depersonalizacją, senestopatiami, obsesjami, zespołami maniakalno-depresyjnymi. Między napadami ujawniają się objawy podobne do nerwicy. Kurs jest stosunkowo korzystny z remisjami po pojedynczym napadzie (25%), z niskim progreduacją (50%).

    Objawy schizofrenii u dzieci

    Obraz kliniczny schizofrenii u dzieci jest reprezentowany przez objawy regresji, dysontogenezę dysocjacyjną, asynchroniczny rozwój funkcji umysłowych, zaburzenia katatoniczne. Delirium objawia się szczątkowo - lęki, obsesje.

    Schizofrenii u małych i małych dzieci towarzyszy spadek aktywności, wzrost apatii, obojętność na gry, ulubione zajęcia. Chęć ochrony przed innymi. Dziecko zamyka się, woli być sam, odmawia kolektywnego czasu. Powtarzanie jednolitych działań jest typowe: chodzenie po obwodzie pokoju, przesuwanie zabawek, wykonywanie kreskowania ołówkiem. Zachowanie impulsywne, niestabilność emocjonalna objawia się bezprzyczynowym płaczem, śmiechem. Częste wahania nastroju nie zależą od sytuacji zewnętrznej.

    U przedszkolaków, zniekształceń percepcyjnych uczniów, determinowane są jakościowe zaburzenia myślenia. Urojenia są wyrażane przez dzieci niezależnie, określone przez nieodpowiednie zachowanie. Pojęcia patologiczne są szczątkowe lub mają złożony system patologicznych związków przyczynowych. Dominują bzdury dotyczące postawy, prześladowań i zastępstwa rodziców. Im starsze dziecko, tym wyraźniejsza jest niespójność procesu myślenia, ślizganie się na wtórnych znakach przedmiotów i zdarzeń, fragmentaryczne myśli.

    Dziecko nie jest w stanie prowadzić rozmowy na dany temat, z powodu braku skupienia i przypadkowości skojarzeń, mowa staje się „rozdarta”, logiczne połączenia są nieobecne. Zniekształcenie percepcji prowadzi do rozwoju halucynacji. Emocje wyczerpują się, spłaszczają. Nieadekwatność afektu przejawia się obojętnością na problemy bliskich (choroby, rozstanie, śmierć), gwałtowne reakcje cierpienia, szczęście w stosunku do nieznajomych, zwierząt. Dzieci mogą być głupie, emocjonalnie „zimne”, znajdować się w stanie euforii lub depresji bez powodu. Z czasem ruchy tracą gładkość, postawę, pozy stają się dysharmonijne, twarz - „maskowa”.

    W okresie dojrzewania bardziej złożone objawy są dodawane do powyższych objawów. Rozwija się „zatrucie metafizyczne” - tendencja do bezpodstawnego filozofowania, oderwana od rzeczywistości, charakteryzująca się prymitywnymi osądami i brakiem krytycznego nastawienia. Brak akceptacji własnego ciała wyraża zespół dysmorfofobiczny - stabilny, niemożliwy do skorygowania pomysł nieestetycznej brzydoty pewnej części ciała. Geboidalna symptomatologia objawia się zaburzeniami zachowania - nastolatek staje się niegrzeczny, wykazuje negatywność, wrogość wobec innych, demonstruje swoją wyższość. Głupota, dziecinność, grymasy, grymasy, pusty umysł, wesoły nastrój są zdeterminowane syndromem hebefrenicznym.

    Powikłania

    W przypadku braku terapeutycznej pomocy rehabilitacyjnej w schizofrenii u dzieci komplikuje się niedostosowanie społeczne. W miarę starzenia się wzrasta ryzyko alkoholizmu i uzależnienia od narkotyków. Zaburzenia emocjonalno-wolicjonalne i narastająca wada poznawcza prowadzą do nieobecności w szkole. Pragnienie samotności, złudzeń, halucynacji może powodować odejście z domu, włóczęgostwo, popełnianie aktów aspołecznych, akty samobójcze. Niekorzystny przebieg schizofrenii może prowadzić do ciężkiej niepełnosprawności..

    Diagnostyka

    Do diagnozowania schizofrenii u dzieci stosuje się metody kliniczne i psychologiczne. Decyzję o postawieniu diagnozy podejmuje psychiatra na podstawie kompleksowego badania, które obejmuje:

    • Konwersacja. Psychiatra słucha skarg rodziców, pyta o czas trwania, nasilenie objawów, obecność współistniejących chorób, zbiera dane anamnestyczne, określa obciążenie dziedziczne. W rozmowie z dzieckiem (nastolatkiem) omawia swoje hobby, hobby, stosunek do nauki, rówieśników, rodziców.
    • Obserwacja. Podczas konsultacji lekarz zauważa cechy reakcji emocjonalnych, zachowania, mowy dziecka. Struktura i charakter stwierdzeń ujawnia zniekształcenie procesu myślowego, sugeruje obecność majaczenia, halucynacje (jeśli pacjent i rodzic zaprzeczają temu).
    • Psychodiagnostyka Psycholog stosuje techniki do określania spadku intelektualnego, niestabilności uwagi, zmian jakościowych w myśleniu (poślizg, różnorodność, aktualizacja ukrytych znaków). Stosowane są tabele Schulte, test dowodowy, wykluczenie nadmiaru, klasyfikacja, wykluczenie pojęć, porównanie pojęć, test asocjacyjny, test Ravena.

    Diagnostyka różnicowa

    Zadaniem diagnostyki różnicowej jest odróżnienie schizofrenii dziecięcej od autyzmu wczesnego dzieciństwa, schizotypowego zaburzenia osobowości. Główne różnice w RDA to brak przejawów urojenia, halucynacji, dziedzicznych predyspozycji, remisji i nawrotów, opóźnienie w relacjach społecznych jest określone, ale nie odejście od nich. Problem rozróżnienia ze schizotypowym zaburzeniem osobowości pojawia się przy ciągłej powolnej formie schizofrenii. Głównymi objawami różnicowymi są obecność / brak halucynacji, urojenia, rażące patologie myślenia.

    Leczenie schizofrenii u dzieci

    Terapia schizofrenii jest prowadzona przez profesjonalny zespół składający się z psychiatry, psychologa, psychoterapeuty i pracownika opieki społecznej. Zintegrowane podejście pozwala zatrzymać objawy produktywne, skorygować deficyty poznawcze, zaburzenia emocjonalne i behawioralne oraz przywrócić umiejętności interakcji interpersonalnych. Leczenie obejmuje:

    • Farmakoterapia Głównymi lekami stosowanymi w leczeniu schizofrenii u dzieci są leki przeciwpsychotyczne. Wybór produktu leczniczego, określenie dawki, schemat dawkowania ustalany jest indywidualnie. Ponadto przepisywane są leki przeciwdepresyjne, inhibitory acetylocholinesterazy, leki przeciwdrgawkowe.
    • Psychokorekcja Zajęcia z psychologiem mają na celu eliminację deficytów poznawczych. Opracowywane są ćwiczenia mające na celu rozwijanie aktywnej uwagi, skupionej percepcji i procesów myślowych..
    • Psychoterapia. Poszczególne sesje odbywają się w celu przywrócenia sfery emocjonalno-wolicjonalnej. Stosowane są metody terapii poznawczo-behawioralnej, ukierunkowane na redukcję stresu, trening umiejętności produktywnych reakcji emocjonalnych. Psychoterapia rodzinna i grupowa pomaga wyeliminować izolację społeczną, przywrócić interakcje międzyludzkie.

    Rehabilitacja dzieci ze schizofrenią ma na celu zapobieganie zaostrzeniom, powrót do wcześniejszych warunków życia. W zależności od ciężkości choroby pacjenci są wysyłani do specjalnie zorganizowanych warsztatów, kreatywnych studiów, instytucji edukacyjnych lub wracają do swojego zwykłego środowiska społecznego - szkoły, sekcji - z udziałem kuratora (nauczyciela społecznego, psychologa szkolnego).

    Prognoza i zapobieganie

    Korzystne rokowanie w schizofrenii u dzieci koreluje z ostrym debiutem, starszym wiekiem w pierwszym odcinku, przewagą objawów pozytywnych, zaburzeniami nastroju, sukcesami szkolnymi przed chorobą, dobrym statusem społecznym rodziny i realizacją recept lekarskich. Na wynik choroby pozytywnie wpływają mocne strony charakteru nastolatka, akceptacja i wsparcie krewnych, przyjaciół. Zapobieganie schizofrenii polega na tworzeniu dobrze prosperującego środowiska rodzinnego, produktywnego stylu rodzicielskiego i zaufania. Dzieciom wysokiego ryzyka zaleca się okresowe monitorowanie przez psychiatrę uczestniczącego w sesjach psychoterapeutycznych.

    Przeczytaj O Zawroty Głowy